در زندگی وقت هایی هست که آدم رغبت نمی کند سر بگیراند روی برفابه ی سرنوشتش، ببیند ردپاهاش در جهان ها، به چند نفر آویز است. چند دل را شکسته است، چند دل را بسته است، چند بوسه فراموش کرده است، چند نوازش پس کشیده است. این وقت ها آدم دلش می خواهد چشم ببندد و فقط بدود. جلو برود با سرعت. اما صداها و سایه هاست که در پی اش، جولان می دهند. این وقت هاست که آدم می فهمد که نمی تواند از خاطراتش جدا باشد.
آن ها وصله در چین و خمش ذهن هستند، آن ها رسوب در قسمت های نادست یافته ی قلب هستند، و آدم می ماند در کار خودش، که چرا در وقت ساختن یک حادثه، حواسش نبود که خوب کنار بیاید با روزگار، که این لحظه ی بازگویی، این چنین نماند در شرمندگی های اشتباهات پشت اشتباهات.
پ ن : خوبست بدانی من افکارم را تنها از تو دارم و بس...
بــاکس سـی تـی با هیت بالا روزانه 10000 بازدید افتخار دارد لینک شما را ثبت نماید.
قبل ازارسال لینک حتما کدلینک باکس رادروبلاگ خود قراردهید.
درضمن باکس ما آماده تبادل بنر باتمامی وبلاگ ها و سایت ها میباشد.
بنرها به صورت تصادفی درصدها وبلاگ به نمایش درمی آیند.
پس هرچه زودتر به جمع ما بپیوندید ولینک خو را ثبت کنید.
منتظر حضور گرمتون هستیم.
فقط خواستم بگم بعضی از جملات هستند که قشنگی های یک متن رو پررنگ می کنند.
این چند وقت بعضی از جملاتت دارن حسابی بولد می شن!
ای بابا جمله پررنگ دل پررنگ میخواد به هرحال این رنگو لعاب باید از یه جا زده باشه بیرون
خیلی جالب بود ، ممنون.
دارم فکر میکنم اگر قدرت جذب و به جان سپردن همه لحظات به اندازه لحظه های عاطفی بود شاید خیلی چیزها عوض میشد... قدیمیها میگن حرفی که از دل بیاد به دل میشینه حالا اگه صاحب دلها عوض شدن دیگه تقصیر قدیمی ها نیست تقصیر دلم نیست تقصیر همون حادثه اس که نفهمید چه جوری، کی و کجا و با چه شرایطی بیاد
امان از حوادث غیرمترقبه !